Bir yerde okumuşum ama bilirsin 8 erkeğin artığı gün sonu bir Paris orospusunun saçları gibi dağınığım hep, bir türlü hatırlayamadım.
Taylan ve İzzet aradılar, birkaç gün sonraki 1 Aralık 1989 Basın Yayın işgal eyleminin bilmem kaçıncı anma buluşmasına gelmemi hatırlatmak için…
O gün , yani 89 1Aralık’ın da okula çok yakın bir kafede senin doğum gününü kutluyorduk, vakit öğlene tur bindirmiş 15 sularında seyrediyordu. Okul tarafında pek de olağan olmayan hareketliliği görünce ‘ ben bir bakıp geleyim’ le çıkıp okula gitmiş, polis çemberi nedeniyle içeri girememiş ana olağanüstü bir şey olduğunu görüp yanına dönmüştüm. Arkadaşlarımız polis çemberinde okuldayken doğum günü kutlamak en hafif tabiriyle züppelik olacağı için bir anlaşma yaptık ve ögrenci olaylarına, polisle çatışmalara vs pek de prim vermeyen senin eve gitmene, benim de zaten tüm sokaklar polis ablukasında olduğu için başımın çaresine bakmama karar verdik. ‘Yanlış bir şey yapmamam’ konusunda verdiğim sözü tut-a-mayacağımı aslında sen de biliyordun, arkadaşlarımız ‘içerde’ ve zor durumdayken!
Sonrası sonrasız. DGM’de mahkeme karşısına çıkarıldığımızda , küçücük bir pencere aydınlığından karanlığa nanik çeken bir buluşma yaşadı gözlerimiz, yüzündeki endişe gereksizdi elbette, ama içerdekinin dışardakine anlatması en zor insanlık hallerinden biriydi resmimiz.
Sürüklendik hayatla, savrulduk kimi zaman, ayrılık en beklenmedik bir anda girdi araya.
Hasanpaşa’da Mustafa’nın her mini depremde sallanan kalesine sığındığım bir dönem, yoksulluğa röveşata çektiğimiz iyimser bir Aralık akşamında birlikte kızarttığımız bir tava hamsinin kokusu hala üzerimde. Bil istedim…
Sedat Tunalı 
Yorum bırakın