Trabzon’un Kızları

Trabzonspor eğer bir gün yeniden “aslına ve ihtişamına” dönecekse, bunu yapacak olan, o şehrin “harbi delikanlıları” yani, hesapsız beklentisiz kızları ve kadınları olacaktır.

Bu şehrin kızlarında aşk gözlerde yaşanır endamla ifade edilir, asalet ar ile harmanlanır…

Aşklarını “seni seviyorum”larla ifade edenleri ayıplamazlar elbette, ama bunu tercih etmezler pek. Bir delikanlıya tutkunsa misal, kendi usülleriyle anlatacaktır tutkusunu, bazen susarak, bir türküye sığınarak bazen, bazen horona katılarak..Yüzlerce “paganist ve pastoral” yol, yani..

En cesurları için kestirme yollar da vardır. Fındıklıkta mesela, ya da ağaçların yorgan olduğu güpegündüz bir yeşil karanlıktan geçerken karşılaştıklarında, hiçbir şey söylemeden gözleriyle teslim olurlar sevdaya. Durmaya cesaretleri yoktur, durmadan yollarına devam ederler, gözlerinde göz izi…Ne de güzel ifade eder Hasan Tunç bir türküsünde; “Alişveriş edeyi gözler ilan gaşlari”

Genel kabulün aksine, bu cinsellikten uzak terminolojinin nedeni, cinselliği dışlamak değil, “sevdaluk işlerinin büyüsünü” güdüsel olarak koruma iştahıdır. Bu cümleyi, her hafta sevgili değiştirenlerin ya da barlardan “apartılan” gecelik aşkların figürlerinin anlamasını beklemiyoruz tabi ki, ama anlamasını beklediklerimiz elbette var;

Misal;

Şu hayatın güzelliklerini bir çiçek demeti masumluğunda sevdikleri için derenler, misal Volkan Konak’ın “Ayşem Destanı” yorumuyla, “O yaylaya çikmadan çiçekler açmayacak” duygusunu yaşayanlar, sizler anlıyorsunuz, biliyorum..

Deli doludur Trabzon’ın kızları, Ordu’nın, Giresun’un, Rize’nin, Artvin’in, Samsun’un, Amasya’nın, Gümüşhane ve Bayburt’un ve tüm Karadeniz’in kızları da, ama bin yılların liman şehri Trabzon merkezde bu delilik daha elle tutulur ve konservatif hale gelir.

Babamdan bilirim, Trabzon’lu babalar bir başka severler kızlarını, ve kızlar bir başka, babalarını. Hoş bu evrensel bir duygudur, da, sanki bu şehirde elle tutulacakmışçasına yaşatılır bu sevgi hali.

Kimi türbanlıdır, türbansız kimi. Kimi yaşmaklı kardeşim Nigar gibi, kimi çağın güzeli, kardeşim Arife ..Çocuklarını delice severler, bir de babalarını, bir de annelerini, ve belki en önemlisi, Trabzonspor’larına derinden bağlıdırlar. Belli etmeyi pek sevmeseler de, özellikle son yıllarda Avni Aker ve İstanbul deplasmanları başta olmak üzere, pek çok maçta sevgilerini gösterir oldu bu “delikan”lar, ele güne…

Amazonların torunlarıdır , vakarın başkenti gibidir halleri. Hepsi birer kraliçe ruhu taşır da, bunu belli etmek istemezler. Tanımlanması zor bir gurur ifadesi gibidir Trabzonsporlulukları. Hanidir bellerine takmaz olsalar da, yörenin simgesi Keşan – Peştemala yönelik sevgileri hiç azalmaz, kendilerinedir o sevgi zira, topraklarına, memleketlerine…

Trabzon’un “delikanlı” kızları;

Bu şehrin, bu takımın ve bu “aidiyet duygusunun” şu karanlık günlerdeki tek güvencesi, sizlerin hesapsız beklentisiz ve cesur yüreklerinizdeki inançtır. Lütfen bu onurlu şehri çakallara, sırtlanlara, ikbal avcısı kartvizit uşaklarına , beslemelere ve haysiyetsiz güruhlara teslim etmeyin.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s