“Şoför Adnan’”la bir Bursa Yolculuğu ve Trabzon Kalesi!?

07 Mayıs 2008 Çarşamba
Sanırım 2003 yılı Mayıs ayı içindeydi.

Türkiye ilk kez holiganların üzerine giden bir savcıyla tanışmış ve Bursalı 7 holigan tutuklanma istemiyle mahkemeye sevk edilmişti.

Dönemin Emniyet Müdürü, bugün Trabzon Emniyet Müdür olan Reşat Altay”dı ve bu konuda, izin almadığım için adını burada vermek istemediğim savcıya büyük destek veriyordu. Asıl destek vermesi gerekenler; yani medya ve Ankara”dan ise birkaç cılız ses dışında bu gözü pek savcıyı teşvik edici yazılar ve sözler duyulmadı. Ne de olsa başını kuma gömenler ve bana dokunmayan yılan bin yaşasınlar ülkesindeydik, çok da garip karşılamadık. Ama o tarihten sonra da maalesef futbol ve maganda cinayetleri durmadı, herkesin malumu. Bu cesur savcı teşvik edilseydi bu cinayetler olmazdı, buna inanıyorum.

Asıl konumuz bu değil

Meslek hayatımın en başarılı gazetecilerinden biri olarak tanıdığım ve halen bu düşüncemin arkasında durmamı sağlayan Atilla Güner Vatan Gazetesinde Yazı İşleri Müdürümüz. Benim savcıyla ve konuyla ilgili bilgileri Güner”e iletmemle, hemen Bursa”ya gidiyorsun cümlesini duymam sadece 2 saniye sürdü. Abi bu adam savcıdır, bakanlıktan izin alınmadan konuşmaz, maz, maz filan derken, kızdığı her an yaptığı gibi mercedes farı gibi parlayan gözlerini, üstelik uzunlarını yakarak baktı bana, sonraki ilk cümlem şuydu, elimde telefon

-İdare mi? Abi ben hemen Bursa”ya gidiyorum. Bana bir araç tahsis eder misiniz

– Valla şu anda sadece Adnan abi var burada, onu da gönderirsek hiç araba kalmayacak elimizde,
–
-Tamam ben Atilla ağabeye izah ederim durumu

-Ne Atilla abi mi, dur yaw Selo, tamam gelin, hem birazdan gelir başka araba, idare ederiz!

Sonra Adnan ağabeyle düştük Bursa yoluna. Beyaz bir toyotası vardı Adnan abinin. İstanbul”dan Bursa ve civarına gidenler için rota bellidir. Önce Darıca’ya gidilir, oradan arabalı ile karşıya geçilir ve 45 dakika sonra Bursa’ya varılır. Ama Adnan abi nedense arabalıya binmekten yana değil. Kararı elbette,usulen, benim vermem gerekiyor ama Adnan ağabeyle çok sıcak bir ağabey-kardeş ilişkimiz olduğundan o ne isterse o olsun istiyorum.

-Şimdi bir sürü sıra vardır orada, beklemektense körfezi dolaşalım, beklememiş oluruz dedi Adnan abi.

-Canın nasıl isterse abi dedi sağda oturan, ben..

Bursa’ya düşene kadar; THY günlerinden ve bir dönem yaptığı altın taşımacılığı işinden bahsetti. Sakin üslubu ve gittiğimiz yola dair bilgileri seyahatimizin keyif katsayısını epey yüksek tutuyordu. Ara sıra can sıkıcı şeyler de konuşuyorduk. Mesela şu toyota’nın taksitleri bir bitse çok rahatlayacaktı Adnan abi. İki oğlu vardı, adını andığındaki gülümsemesinden de çok sevdiği belli olan bir de karısı. Çocuklardan büyüğü liseyi yeni bitirmiş ve bir kulübün alt yapısında futbol oynuyordu. Herkes iyi oyuncu olduğunu söylüyordu, babası da öyle düşünüyordu. Küçük oğlan biraz daha haşarı ve küçüklüğün tadını çıkaran, sık sık babasından harçlık koparan ve haliyle de en çok sevileniydi ailenin.

-Büyük oğlana harçlık yetiştirebiliyor musun Adnan abi. Onun bir sürü kız arkadaşı filan vardır, mahcup olmasın çocuk

Bu cümlem üzerine, önce bir kaykıldı yerinde Adnan abi, sonra biraz burulduğunu hissettim..Kötü bir şey mi dedim acaba diye düşünürken, kelimeler yavaş yavaş döküldü ağzından..

– Arabalı vapura neden binmeyelim dedim sanki Selo. Arabalıya vereceğimiz para 25 milyon, bunun bir de dönüşü var. Dönüşte arabalıya binelim deseydin senden isteyecektim. İçerde alacağımız var ama ne zaman ödenir belli değil.  Cebimde 30 milyon para var. Benzin, veresiye aldığımız için mesele değil.

– E Adnan abi biraz ayıp etmedin mi bana sen. Bizim hukukumuz bu kadar mı abi.? Baştan açık açık söylesene, ne boşuna sıkıntı çekersin. Biz abi kardeş değil miyiz?

– Biliyorum seni ama, ne bileyim belki canın arabalıya binmek isterdi, ben sana nasıl yok derdim.

– Gezmeye gitmiyoruz abi işe gidiyoruz. Ha işi  yaparız, dönerken keyif kısmına bakarız. O ayrı. Ama bu saatten sonra dönüşte de kara yolu şart oldu. 30 milyon da cebinde kalsın abi, hatta ödeme gecikirse de bilelim abi

– Yok Selo o da cebimde kalmayacak, bizim oğlan yarın arkadaşlarıyla buluşacakmış, doğum günü mü ne varmış , annesine söylemiş, acaba babamda para var mıdır diye. Benden para istemez oğlum, korkar ki belki bende para olmaz da babam mahcup olur. Bu 30 milyonu ona vericem, aslında 5 milyonunu kendime ayırıp 25 ini vereceğim ona.

– İsabet olur abi, çocuk arkadaşlarının yanında mahcup olmasın.

Yol boyu konuşmalarımızda, oğlunun Trabzonlu arkadaşlarından oğlunu Trabzonspor alt yapısına gönderelim önerimden, onun buna çok sevinmesinden, Yahudi kuyumcu patronunun dürüstlüğünden..ve en çok da Adnan ağabeyin birkaç yıl sonrasına dair düşlerinden söz ettik.

Oğullarından söz ederken gözlerinin içi gülen ve ertesi gün arkadaşlarıyla buluşacak olan oğluna harçlık verebilmek için olmadık dualar eden bu adamın adı Adnan Turan’dı..

Oğlunun adı Arda…

Kendisine harçlık verebilmek ve arkadaşlarının yanında mahcup olmaması için çile çekmeyi göze alan..Ve kendisine 5 milyon ayırıp 25 milyonu oğluna ayıran Adnan Turan’ın oğlu Arda.

Arda; babana ev aldığını duyduğumda gözlerim dolo dolu oldu.

Ben Trabzonsporluyum Arda, Trabzonsporluluğu nakış nakış işlediler ruhuma, bir kulağıma ezan okudu büyüklerim diğerine bir memleket türküsü..

Sen Galatasarayla açtın gözlerini belki, ve Galatasaraylısın. Takımına onurla ve keyifle hizmet etmeni beklerim.

İlk iş olarak babana ev aldın ya..İşte bu fotoğrafla içimizdeki tüm çelişkileri eşitledin Arda. Sen Trabzonsporlusun artık, ben Galatasaraylı. Ve hepimiz kenar mahalle çocukları Türkiyemizin.

Senden daha fazlasını beklemek hakkımız artık. Sen Adnan ağabeyin oğlu ve kenar mahallenin gururu Türkiye ‘mizin…